Zagorzałek późny

Wysoki, żółty wojownik łąk – w zielarstwie wsparcie dla wątroby i trawienia.

Kategoria:

Szczegóły

Zagorzałek późny
Szczegóły
“Jesienny nieśmiałek”
(Triplospermum inodorum / Tripleurospermum perforatum)

Jak go rozpoznać?

  • Liście: Delikatne, pierzastosieczne, jasnozielone, wyglądają jak misternie wycięte koronki.

  • Kwiaty: Białe języczkowate płatki wokół żółtego koszyczka. Kwiaty podobne do stokrotki, ale większe i kwitną późno – od lipca aż do października.

  • Wysokość: 30–80 cm, czasem nawet powyżej metra – sztywne, rozgałęzione łodygi.

  • Korzenie: Palowy system korzeniowy z drobnymi odgałęzieniami.

  • Owoce: Drobne, żebrowane niełupki rozsiewane przez wiatr i wodę.

Gdzie go spotkasz?
Na polach uprawnych, przy drogach, miedzach i ugorach. Częsty „towarzysz” zbóż i roślin okopowych – to typowy chwast segetalny.

Supermoce zagorzałka

  • Dawniej stosowany jako łagodny środek przeciwzapalny i napotny.

  • Podobnie jak rumianek, wspierał przy niestrawnościach, choć ma słabsze działanie.

  • W ziołolecznictwie ludowym stosowany zewnętrznie do przemywania oczu i ran.

  • Ważny dla owadów – kwiaty przyciągają pszczoły i motyle późnym latem, gdy inne rośliny już przekwitają.

Składniki aktywne

  • Flawonoidy – działanie antyoksydacyjne.

  • Gorycze i garbniki – wspierają trawienie.

  • Śladowe olejki eteryczne – odpowiadają za łagodny zapach i właściwości przeciwzapalne.

Fun fact:
Zagorzałek bywa nazywany „stokrotką późnego lata”, bo kwitnie wtedy, gdy większość stokrotek dawno się pożegnała z łąką.